زالوهاى مفيد و غير سمى به رنگ‌هاى مختلف توصيف شده است . سطح پشتى اين زالوها معمولا قهوه‌اى ، حنايى ، زيتونى سبز مايل به سياه است . دو خط نازك رنگارنگ روى پشت زالوها در طرفين بدن كشيده شده است كه از مشخصات زالوهاى خوب است . در سطح شكمى زالو رنگ‌هاى بسيار متنوعى ديده مىشود . رنگ زرد مايل به نارنجى نيز در حاشيه پهلويى زالو نشان مفيد بودن آن است . در بزاق دهان آنان ماده‌اى به نام هيرودين وجود دارد كه از انعقاد خون جلوگيرى مىكند . ممكن است مواد كشف ناشده ديگر نيز در بزاق دهان زالو وجود داشته باشد . حكيم بو على سينا ( ره ) مىفرمايد : " زالوهاى مطلوب به رنگ ماشى و كمى مايل به سبز و دو خط زرنيخى كه در طول پشت كشيده شده است مىباشد . " و از آن جمله زالوهاى سرخ مايل به سبز و زالوهاى جگرى رنگ و زالوهايى كه به دم موش شباهت دارند و يا شبيه به ملخ‌هاى ريز هستند و زالوهاى باريك با سر كوچك مطلوب مىباشند . ايشان معتقدند كه زالو بهتر از حجامت خون را از ژرفاى بدن بيرون مىكشد . بهتر است زالو را قبل از مصرف كردن مدتى در آب صاف و تميز نگهدارند تا كاملا از آلودگيها پاك شود . قبل از انداختن زالو محل مورد نظر را با براكس مىشستند و گاه با گل سرشور مىماليدند يا با خون گوسفند آغشته مىكردند تا زالو سريع‌تر به آن بچسبد . اكنون كه بهداشت و پيشگيرى از انتقال بيمارىها بسيار مورد توجه قرار دارد بهتر است طالبان انداختن زالو قبلا محل مورد نظر را با آب و صابون بشويند اما از صابون‌هاى عطرى استفاده نكنند بلكه بعد از شستن چند بار هم با آب زلال خالص محل را بشويند تا هيچ‌گونه بويايى كه باعث بيزارى زالو شود وجود نداشته باشد .